Top

Wat is Samadhi?

Plooy / Education  / Wat is Samadhi?

Wat is Samadhi?

“Samadhi” komt, naast de wekelijkse vermelding bij de zaterdagles (“Samadhi Samedi” is de inside benaming voor de ashtanga led class op zaterdag, nvdr), vaak terug in geschriften. Is dit [samadhi] een staat die, eens bereikt, permanent is? Of kan men tijdelijk (toevallig misschien zelfs) meesurfen (injacken 😉 ) op die bewustzijnsvibratie/golf (die permanent aanwezig maar daarom nog niet op elk moment bereikbaar is) om er later weer af te glijden?

Reuze interessante vraag – maar daarom nog niet eenvoudig te beantwoorden. Want er zijn “de geschriften” enerzijds en persoonlijke ervaring/mening anderzijds.

 

Yogaretreat Samadhi Ibiza Plooy Yogastudio Hasselt


Wat is Samadhi?

Misschien is het zinvol om eerst even terug te keren naar waar deze blog ooit begon: de yama‘s en de niyama‘s de eerste twee “takken” en de disciplinaire basis van het (achtvoudige ~ ashtanga) pad dat we met yoga bewandelen.

Na deze twee volgen “asana” of de houdingen waarmee we 90% van alle tijd die we in de les spenderen ons lichaam sterk, soepel en vrij van (energetische) blokkades trachten te maken en “pranayama“, het beheersen van onze ademhaling via verschillende technieken. Denk aan de uyajji-ademhaling of andere technieken die we al eens integreren in de lessen! De combinatie van deze twee zorgt dat ons lichaam bevrijd wordt en blijft van blokkades en dat prana (= levensenergie) zo vrij kan stromen.

Met “pratyahara” maken we een beetje de overgang van het fysieke naar het mentale. Het betekent evenveel als het terugtrekken van de zintuigen. Met andere woorden je loskoppelen van de wereld rondom je en in stilte zitten, enkel bewust van je ademhaling.

Daarop volgen de subtielere, mentale stappen: “dharana” (~ concentratie, het kalmeren van de mind), “dhyana” (`~ meditatie/contemplatie) en uiteindelijk “samadhi“.

Samadhi betekent evenveel als verkeren in een staat van “bliss.

 

Dat verschaft ons natuurlijk een mooie ruimte om te filosoferen.

Is dat ultieme iets wat we – eens bereikt – niet meer opnieuw verliezen?
Maar wat dan met alle gebeurtenissen rondom ons? Moeten we daar blind voor zijn? Of is het alternatief gezond wanneer die gebeurtenissen ons totaal niet meer deren?

Ís dat ultieme überhaupt te bereiken in dit leven of is dat de staat die we pas bereiken wanneer ons leven afgerond is en we afscheid nemen van ons fysieke lichaam?

Óf is dat ultieme net heel erg bereikbaar en vinden we dat in de kleine alledaagse schoonheid van het leven als we onze ogen en harten daarvoor openen?

Een goeie vraag dus, zó goed dat ik het zonde zou vinden om ze pasklaar te beantwoorden.

Ík heb in ieder geval nog geen permanente staat van Samadhi bereikt. Ik geloof wel heel graag dat ik op bepaalde momenten Samadhi kort kan aanraken, om het dan daarna ook weer los te laten en vol in het leven met al z’n up’s en down’s te duiken.

Ik ben namelijk van mening dat yoga geen uitnodiging mag zijn om je af te zonderen van de wereld en in je eentje los van alles en iedereen wat/die je maar uit “balans” zou kunnen brengen te leven; maar net om genoeg ruimte en stilte in je eigen zijn te creëren om zo de wereld helderder te zien, stabieler te zijn en dus minder uit balans te raken van alle factoren rondom je en je ogen en hart wijd open te stellen voor het mooie, het goede in de wereld. Want ik denk oprecht dat er nog goeds is en dat we dat met genoeg open aandacht kunnen laten groeien en we zo het “licht” weer kunnen laten schijnen op de “donkere” tijden waarin we leven.

Namaste,
Noé

Noémi Schoefs

multidisciplinary yoga teacher & mindful mover | massage therapist | anatomy geek | holding your space @ plooy | in love with Kevin | dogmom

No Comments

Sorry, the comment form is closed at this time.